Historia szkoły

Dnia 1 września 1954 r. zabrzmiał pierwszy dzwonek w poniemieckim baraku, adaptowanym dla potrzeb Szkoły Podstawowej nr 22 przy ulicy Hutniczej 93. Placówka zajmowała osiem izb lekcyjnych. Jak wynika z pierwszego protokołu rady pedagogicznej z dnia 2. 09.1954r. kierował nią Józef Wiśniewski, a grono nauczycieli liczyło ośmiu pedagogów.

image300

    Wkrótce szkoła zaczęła się rozrastać ze względu na wzrost liczebności mieszkańców osiedla. Warunki lokalowe starego baraku okazały się niewystarczające. Komitet Rodzicielski poczynił starania o pozwolenie na budowę nowej siedziby placówki. Wiosną 1958 roku wykopano fundamenty pod nowy budynek, który 1 IX 1959r. oddano do użytku przy ulicy Hutniczej 89. W nowym budynku zatrudniono 19 osób kadry nauczycielskiej, która sprawowała pedagogiczną pieczę nad 560 wychowankami.

image691

    W dniu 18 maja 1974 roku na boisku szkolnym dokonano uroczystego aktu nadania szkole imienia ostatniego polskiego żołnierza kampanii wrześniowej i pierwszego partyzanta majora Henryka Dobrzańskiego „Hubala”.

 

    W latach osiemdziesiątych szkoła, dzięki inicjatywie dyrektor I. Szymańskiej, stała się jednym z głównych ośrodków kultury w Łęgnowie. W okresie tym środowisko osiedla oraz okoliczne zakłady pracy bardzo aktywnie pracowały na rzecz placówki. Dzielnica mogła pochwalić się wspaniałymi obiektami. Prężnie działał Dom Kultury z bogato wyposażoną biblioteką, osiedlowa stołówka pracownicza organizowała liczne imprezy kulturalno-rozrywkowe, ważne uroczystości rocznicowe pracownicy szkoły przeprowadzali przy współpracy z rodzicami swoich wychowanków, którzy czuli się współgospodarzami osiedla i placówki oświatowej. Rozkwitało życie sportowe, dzieci i amatorzy rozrywek piłkarskich spotykali się na istniejącym już stadionie sportowym, a czynny niegdyś basen wraz z przyległymi terenami rekreacyjnymi był chętnie odwiedzanym miejscem wypoczynku. Łęgnowo stało się w tych czasach bogatą, tętniącą życiem dzielnicą. Potocznie zwano to osiedle „zachemowskim”. Otaczała je aura pewnej tajemniczości z racji peryferyjnego położenia oraz zakładu, o którym wtedy niewolno było oficjalnie mówić, że jest gałęzią przemysłu zbrojeniowego. Pracownicy tego osiedla byli robotniczą elitą Bydgoszczy. Z racji zatrudnienia w szczególnie trudnych warunkach otrzymywali dodatkowe profity. Pracodawca dbał nie tylko o zagospodarowanie ich czasu wolnego, ale także o godziwe warunki nauki szkolnej ich dzieci. Dyrekcja Szkoły Podstawowej nr 22 ściśle współpracowała z władzami Zachemu, Elektrociepłowni nr 2 oraz Stomilu Bydgoszcz. W ramach tej działalności pracownicy wykonywali szereg prac społecznych: porządkowanie terenu wokół szkoły, utrzymanie boiska sportowego, drobne remonty, budowa bieżni i placu zabaw dla najmłodszych. Sale wyposażono  w nowe meble, zmodernizowano budynek. Szczególną pomoc zakłady pracy okazywały udostępniając autokary na wycieczki szkolne, dzięki którym uczniowie poznawali nawet najodleglejsze zakątki naszego kraju.
      Do tradycji szkoły weszły starannie przygotowywane zloty Hubalczyków, organizowane wspólnie we wsi Anielin, miejscu tragicznej śmierci patrona szkoły. Coroczne wycieczki w to miejsce, połączone z harcerskimi biegami patrolowymi, możliwe były dzięki łatwo dostępnemu transportowi autokarowemu. Powołano nawet Osiedlową  Radę Pomocy Szkole, która koordynowała pracę aktywnie działającego Komitetu Rodzicielskiego, Rady Osiedla oraz zakładu opiekuńczego Organika-Zachem. Dzięki ich wspólnej pracy powstał w szkole Ośrodek kuratorski, w którym otoczono szczególn opieką dzieci z rodzin nieprzystosowanych społecznie. Pracujący tam nauczyciele organizowali swym podopiecznym zajęcia pozalekcyjne, wypoczynek, pomagali nadrobić szkolne zaległości. Placówka pod kierunkiem pedagoga organizowała pomoc materialną oraz dożywianie dla dzieci zaniedbanych środowiskowo. W latach poprzedzających zmiany ustrojowe w naszym kraju prężnie rozwijały swą działalność organizacje młodzieżowe powstałe na początku istnienia placówki. Do kalendarza imprez szkolnych weszły na stałe takie uroczystości jak corocznie organizowane święto szkoły w dniu 18 maja, zloty Hubalczyków w Anielinie, uroczyste godziny wychowawcze poświęcone pamięci patrona, konkursy wiedzy przedmiotowej i umiejętności artystycznych, dzień czynu społecznego dla szkoły, festyny osiedlowe, bale karnawałowe, uroczyste ślubowanie pierwszoklasistów, pożegnania absolwentów.

 

      Działalność kulturalna i naukowa rozsławiła szkołę, która w Bydgoszczy cieszyła się bardzo dobrą opinią. Triumfowali wokaliści, harcerze i zuchy, uczniowie zdobywali nagrody i wyróżnienia na arenie ogólnopolskiej w przeglądach piosenek, teatrzykach dziecięcych, konkursach plastycznych. Sukcesy te zostały dostrzeżone przez władze miasta i szkoła w roku 1980 otrzymała decyzją Prezydium Miejskiej Rady Narodowej odznakę honorową „Za zasługi dla miasta Bydgoszczy”. Odkrycie przez członków kółka historycznego tajemniczych tabliczek, o których była mowa wcześniej, przyczyniło się do wzrostu zainteresowania bydgoskich naukowców przeszłością dzielnicy. Łącznie odkryto 1600 pamiątek z czasów wojny i okazało się, ze służyły one identyfikacji pracowników przymusowych zatrudnionych przez hitlerowskie zakłady zbrojeniowe.

 

           Rok 1999, czyli koniec drugiego tysiąclecia zbiegł się w czasie z reformą oświaty. Działania jej pomysłodawców doprowadziły do zbudowania nowego porządku w systemie edukacji. Pierwszy dzwonek przełomowego roku szkolnego zastał w Łęgnowie uczniów dwóch placówek: szkoły podstawowej oraz gimnazjum.